Zeekalfjes

Gepubliceerd op: oktober 2016 - door: Leonie

Onlangs maakt een zelfingenomen Nederlandse celebrity in de krant stampei over gebrek aan privacy. Overal waar ze komt, wordt ze met open mond aangestaard. Zo ook door op Schiphol gesignaleerde zeekoeien. Ik voelde ondanks mijn eigen weinig glamoureuze leven toch enige zielsverwantschap.

Zo kun je er zeker in de zomer wanneer we veel buiten zijn en er veel toeristen in ons buurtje rondlopen de klok op gelijk zetten. Een kind in een rolstoel is een regelrechte attractie. Ik zou er best wel geld voor kunnen vragen.

Je herkent in al dat gestaar en stiekeme geloer inmiddels patronen. Zo is er de leeftijdscategorie amper 1 jaar jong, net pratend en lopend. Als Nur in haar wagen in het gezichtsveld van dit olijke volkje verschijnt, gaan ze van oor tot oor stralen, enthousiast met hun armen op en neer slaan en blij roepen: “Beebie”…. !! “Beebie”….. !! Elke keer lukt het me nog bijtijds de opmerking: “Ze is al 8 hoor” in te slikken.

Zeker als het kinderen of zeekalfjes betreft, ben ik er op voorbereid en bij voorbaat vergevingsgezind. Zo stonden we van de week oog in oog met een schattige blonde meisjestweeling van een jaar of 6. De dametjes kwamen uit een winkeltje waar ze wat snoepgoed gescoord hadden. De een had haast om ermee thuis te komen. De ander werd afgeleid door Nur. Secondenlang stond ze stil en staarde ze haar aan. Het was slechts aftellen totdat ze haar zusje of mij de geijkte vraag zou stellen: Wat heeft dat meisje? En ik zette me schrap. Kom maar op.

Maar die vraag bleef uit. In plaats daarvan riep Blondie haar zusje vrolijk om te komen kijken. Ze wees op Nurs witte t-shirt met een opzichtig grote neonroze flamengo – en kraaide blij “Kijk die hebben wij ook”!!!

Dit kleine bruggenbouwstertje gaf een nieuwe boost positieve energie. Achteraf heb ik spijt. Had ik dit lieve kleine zeekalfje maar een dikke knuffel gegeven, of desnoods de hele inhoud van de snoepwinkel.

Tags:

Steun het Platform EMG en word ook donateur!