Ik schrik me dood

Gepubliceerd op: april 2016 - door: Martien Rienstra

Je hebt ‘och jeetje, ik schrik ervan’, en je hebt ‘whaaaaa man, nee, help, ik schrik me dood’. Paniek, tranen, angst en heel veel troostende armen die nodig zijn om de schrik weer te laten zakken. Van deze laatste versie was ik onlangs getuige. 

Ik lunchte in de kantine van een dagcentrum. De cliënten (verstandelijk en visueel beperkt), waren ook allemaal hun broodje aan het eten. Gezellig, aan verschillende tafels. Lunchpauze, wie kent het niet: broodtrommeltje, banaan, glaasje melk of kopje koffie erbij. Een praatje over het weer, of het werk dat nog gedaan moet worden. Gesprekjes die vertrouwd klinken. Ik zat aan tafel met 5 blinde cliënten. Mijn linkerbuurman en rechter buurvrouw voelden steeds even of ik er nog zat. Slim om de stiekeme blik te vervangen door de tast-check.

Ineens is er een hoop kabaal. Iemand schreeuwt, en schreeuwt nog eens, een keihard geluid, alsof iets ergens tegenaan gegooid wordt, bafffff, nog meer geluid, stampende voeten.
Een hele korte stilte en dan de sussende stemmen, gesnik en verwarde mensen die proberen te begrijpen wat er is gebeurd, of ze gewond zijn, en of het gevaar inmiddels al is geweken.
Zo moet het zijn als je bij een aanslag betrokken bent: vanuit het niets is er ineens van alles, en voel je vooral angst om het onbekende en onberekende.

Als ziende kan ik beter volgen wat er gebeurt. Bij iemand lijkt de stress te hoog te zijn opgelopen, en om uiting te geven aan zijn ongenoegen gooit hij zijn rugzak op een tafel waaraan een aantal cliënten zitten te eten. Eén van die cliënten is er van overtuigd dat ze iets in haar gezicht heeft gekregen. Een ander, aan een tafeltje bij het raam, schiet in een zenuwachtige lachbui. Een derde huilt ontroostbaar.

Zoiets went nooit. Je ziet het niet aankomen, je kan niet volgen wat er gebeurt, je begrijpt de achtergrond niet. Je bent al kwetsbaar, maar je voelt je op zo’n moment nog veel en veel kwetsbaarder.

 

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!