Een eigen leven

Gepubliceerd op: januari 2016 - door: Leonie

Het zevende levensjaar van een EMB kind is voor de ouder een domper. In plaats van dat de gebruikelijke zorg afneemt, neemt die alleen maar toe. Ik las deze onheilspellende prognose jaren terug in een boek van de onvolprezen Carla Vlaskamp en het blijkt waar. 

Een verrassende gewaarwording is dan ook dat je kind ondanks al die gebreken wel een eigen leven opbouwt. Met avonturen waar jij niets van weet en die ook jouw – volgens jezelf onmisbare – rol in het leven van je kind relativeren. De verslagjes uit het schoolschrift zijn het dagelijkse bewijs. Maar ook uit onverwachte hoek word je wel eens wat wijzer.

Zo kwam er laatst op straat een wildvreemde meneer op onze zevenjarige af. Enthousiast riep hij: “Héeee een oude bekende!” Hij bleek Nur wel eens in de taxi van school thuis te hebben gebracht. En op zijn gemak ging hij een praatje met haar maken, terwijl ik er maar wat voor spek en bonen bij stond.

Wat ik recent heb meegemaakt is weer van een heel andere orde. Komen we bij de drogist, zegt de kassière tegen Nur: “Hoi Anna!” En mijn tegenspraak over de persoonsverwisseling wordt nauwelijks geduld. En staan we even later bij de bakker, zegt zijn vrouw tegen haar: “Hé daar heb je Anna!”

Ik vraag me even af of mijn dochter onder het pseudoniem van Anna misschien een verborgen leven leidt. Gezien haar mediterrane uiterlijk overigens wel een aparte naamkeuze.
Maar nee. Anna moet toch echt een ander meisje zijn, concluderen de bakkersvrouw en ik na enige discussie, al lijken de twee volgens haar sprekend op elkaar en maken ze ook dezelfde geluidjes.

En ik verzin dit niet. Staan we van de week af te rekenen bij Albert Heijn, kirt het meisje achter de kassa: “Hee daar hebben we Yasemin!” Ik stop er maar mee om me overal over te verbazen en constateer voldaan dat dit pseudoniem me beter bevalt.

 

Tags:

Steun het Platform EMG en word ook donateur!