Een goed leven

Gepubliceerd op: juni 2015 - door: Martien Rienstra

Al jaren kom ik op verschillende groepen van dagcentra voor kinderen en volwassen. Ik geef adviezen aan begeleiders over de blinde en slechtziende kinderen/ volwassenen op hun groep. Tot nu toe ontmoette ik vaak enthousiasme en betrokkenheid. Acties werden in gang gezet: de placemat werd gekocht die zorgde voor beter contrast met het bord/de beker; contact werd binnen kijkafstand gemaakt; spelmateriaal werd vastgebonden aan de rolstoel zodat het altijd terug te vinden is.

Maar nu, dit jaar, ervaar zelfs ik aan den lijve hoe het is als teamleiders verdwijnen en de teams zelfsturend moeten gaan worden. Hoe het is als therapeuten verdwijnen, om nog maar te zwijgen over de uren voor de orthopedagogen of gedragswetenschappers. Hoe het is als er nog maar heel weinig ruimte overblijft om naast alle verzorgende en procedurele taken ook nog tijd over te houden voor andere belangrijke zaken.

Ik zie begeleiders die geen energie over om met nog meer adviezen van buiten aan de slag te gaan. Hun hoofd zit vol, ze keren zich naar binnen toe en richten zich op hun eigen prioriteiten lijstje.

Onlangs las ik op dit platform over “Een Goed Leven”. De Geeter en Munsterman hebben een manifest geschreven over de kernwaarden in de begeleiding van de persoon met een ernstige meervoudige beperking. Deze waarden zijn: Lichamelijk welzijn, Alertheid, Contact, Communicatie en Stimulerende tijdsbesteding (LACCS) (zoek op: LACCS of “goed leven”). Dit is de basis, hier gaat het om bij de begeleiding van deze groep. Maar zelf ben ik heel erg bang dat de nieuwe ontwikkelingen in de zorg vooral gaan beknabbelen op de laatste drie waarden: Contact, Communicatie en Stimulerende activiteiten. En kun je dan nog spreken van Een Goed Leven???

 

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!