“In dat geval adviseer ik u de mooie snoezelruimte”

Gepubliceerd op: januari 2015 - door: Leonie

Mijn grootste wens voor later is een stageplek voor Nur.
En daarna een baan.

Ooit heb ik namelijk gehoord over een antroposofisch KDC waar mensen als zij als waardevolle krachten in de bakkerij worden opgenomen. Al kan de beperkte medewerker weinig – toch kan hij met een vuistje een klompje deeg tot een heel bijzonder broodje omvormen. En een lief gezichtje is toch een hele aanwinst voor in de winkel!

Voor mij is dit echt helemaal het einde. Beter dan een dagbesteding. Die associeer ik met de zich achter slot en grendel afspelende activiteiten van mijn demente oma van 20 jaar geleden.

Nu ontdekte ik recent in onze stad een winkel waar mensen met beperkingen mee de scepter zwaaien. Kort daarna gingen Nur en ik er voor onze kerstinkopen op af. En met de verborgen agenda van loopbaanoriëntatie.

Amper waren we binnen, of daar kwam een medewerker al op ons af. Gefascineerd ging ze bij Nur staan. Na haar een aantal minuten goed bestudeerd te hebben keek ze me olijk aan. En ze sprak exact de woorden die ik altijd al had willen horen:

“Zij kan later ook bij ons komen werken”.

Maar in plaats van mijn blijdschap te tonen ventileer ik mijn eigen twijfels: “…….. Maar ze kan helemaal niets ….”, is mijn een participatiemoeder onwaardige tegenwerping.

Alsof ze nooit iets anders gedaan heeft, ontpopt de medewerker zich razendsnel als een heel geroutineerde loopbaancoach.

“In dat geval adviseer ik u de mooie snoezelruimte. Die zit in de Torenstraat. Kent u die?”

Even later hoor ik haar zachtjes in zichzelf mompelen, op een toon en met een articulatie die beide weinig goeds over het fenomeen doen vermoeden: “ dag ………………. be-ste-ding ”.

 

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!