Me time

Gepubliceerd op: juni 2014 - door: Ria Mert-Leewis

Het is alweer acht maanden geleden dat ik op mijn Turkse balkonnetje zat. Vakantie, even wat tijd voor onszelf. Ali-Shan is twee dagen geleden door de taxi opgehaald. Hij logeert bij de opvang.

Ik ben er dit keer echt aan toe om wat tijd voor mezelf te hebben: door de wijzigingen in de GGZ is begin maart van dit jaar de locatie, waar ik bijna 15 jaar gewerkt heb, gesloten (ik ben daar een jaar na de geboorte van Ali-Shan gaan werken).

De aanloop naar de sluiting was een drukke tijd. Niet alleen moest er op kantoor van alles afgerond worden, ook in mijzelf moest er een hoop afgesloten worden. Dat was moeilijk.

Vooral omdat lange tijd niet duidelijk was of er voor mij en mijn collega’s een nieuwe werkplek gevonden kon worden binnen de organisatie. Er ging van alles door mij heen: op mijn oude werkplek was men op de hoogte van mijn thuissituatie en werd daar (voor zover mogelijk) rekening mee gehouden, maar hoe zou dat op een nieuwe werkplek gaan? Het hebben van een meervoudig gehandicapt kind zorgt er toch voor dat je prioriteiten anders zijn dan die van de gemiddelde werknemer en zou een toekomstige werkgever daar net zo coulant mee omgaan?

Uiteindelijk bleek dat wij binnen ons eigen circuit aan het werk konden blijven en dat onze teamleider ons mee kon nemen naar een van de andere secretariaten. Een hele opluchting, maar de onzekerheid bleef. Zou ik mijn werktijden nog wel aan kunnen passen aan het werkschema van mijn man, zodat wij om en om de zorg van Ali-Shan voor onze rekening kunnen nemen? Zou ik bij calamiteiten nog wel zorgverlof op kunnen nemen? Tot nu toe heb ik de GGZ ervaren als een zeer sociale werkplek, maar de ene locatie is de andere niet…

Per 1 maart ben ik op mijn nieuwe werkplek begonnen. Een hele verandering qua werkzaamheden, werktijden, collega’s, cliëntenpopulatie… de eerste weken ging ik echt met lood in mijn schoenen naar het werk en ondertussen ging ons leven thuis ook gewoon door: afspraken met de neuroloog, de tandarts, de schoenmaker, de rolstoel die gemaakt moest worden. Allemaal zaken waardoor ik niet altijd volledig inzetbaar was op het werk. Gevoelens van conflicterende belangen: thuis versus het werk. Als werkende ouder van een meervoudig gehandicapt kind is het lastig laveren, laat staan in een nieuwe situatie. 15 jaar lang leefden we in een bepaald stramien, met rust en regelmaat als onze belangrijkste raadgevers. En nu stond voor mijn gevoel die wereld op zijn kop. Verder zijn er de moeilijke momenten met onze puberende zoon, die soms wel heel erg eigenwijs is.  Regelmatig liggen we ’s ochtends in de clinch over zijn kleding. Hij haalt nu zelfs kleding uit de wasmand om deze over zijn schone kleding aan te trekken. En meer dan ooit wil hij de regie over zijn leven in handen hebben en dat laat hij merken door niet altijd mee te willen werken.

Toen enkele weken geleden mijn vader met spoed naar het ziekenhuis gebracht moest worden nadat hij onwel was geworden, net op een dag dat ik alleen het secretariaat bemande, en ik in goed overleg mijn werkzaamheden kon staken om naar mijn ouders in het ziekenhuis gaan, toen begon mijn vertrouwen langzaam maar zeker te groeien.  Het is goed om te weten dat ik bij calamiteiten mijn prioriteiten bij kan stellen en dat mijn nieuwe werkgever daar open voor staat.

En nu zit ik hier op mijn Turkse balkonnetje. Ik probeer de dingen los te laten, wat niet makkelijk is. We zitten inmiddels midden in onderhandelingen met de gemeente over de vergoeding van het taxivervoer van Ali-Shan naar de opvang. Net voordat we naar Turkije gingen kreeg ik een telefoontje van de gemeente. Mij werd verteld, dat de aanvraag voor het vervoer opnieuw bekeken moet gaan worden. Dit heeft te maken met de veranderingen in de WMO. In afwachting van de uitkomst van het nieuwe onderzoek zijn wel het aantal zones die Ali-Shan tegen het WMO tarief mag reizen tijdelijk verhoogd. Dit betekent dat de vergoeding tot juli geregeld is, en dat er op mij, als we straks terug zijn van vakantie –  wederom – een schone taak ligt te wachten.

Steun het Platform EMG en word ook donateur!