Zwemmen!

Gepubliceerd op: september 2013 - door: Ria Mert-Leewis

Het is een mooie warme zomerse zondagmiddag en ik heb een idee: “waarom niet eens naar het zwemmeer (hier vlak bij huis) gaan, in plaats van mijzelf uit te putten met het oppompen van het zwembad?”. Mijn man vindt het een goed idee, maar op het moment dat ik dit voorstel heb gedaan, zinkt de moed mij spontaan in de schoenen: “waar beginnen we aan?”. Zal Ali-Shan zich gedragen?

Testcase
We besluiten dit uitje als een testcase te zien. Als Ali-Shan zich goed gedraagt en als het ons niet al teveel moeite kost om Ali-Shan uit het water te krijgen, dan gaan we zeker nog eens. Ik vul een koeltas met allerlei lekkers, omdat Ali-Shan gek is op eten en wij dit waarschijnlijk kunnen inzetten als alle andere middelen falen. Dan nog even de zwemspullen inpakken en we kunnnen.

Ali-Shan is opgewonden; hij is altijd blij als we op zondagmiddag een wandeling gaan maken en hij gaat verwachtingsvol op de trap zitten, zodat ik hem zijn schoenen aan kan doen. “Nee”, gebaar ik, “niet wandelen” en ik wijs naar de auto ten teken dat we met de auto gaan.

Waar gaan we heen?
Ali-Shan kent alle rijroutes naar het activiteitencentrum en als we een gedeelte van die route moeten rijden om bij het meertje te komen, voel ik zijn stemming omslaan. Hij lijkt te denken dat we hem naar de opvang gaan brengen. En dat is niet zo gek, want wat moeten we anders met al die tassen? Ik probeer hem gerust te stellen, reik naar achteren en klop hem op zijn been: “komt goed jongen, we gaan iets leuks doen!” Al snel neemt pappa een afslag die Ali-Shan nog niet kent en zijn stemming lijkt om te slaan naar verbazing. Vol verwachting kijkt Ali-Shan uit het autoraampje naar het voor hem onbekende uitzicht.

Niet veel later rijden we de parkeerplaats bij het meer op en na een korte wandeling is het voor Ali-Shan duidelijk wat we hier komen doen: hier is water! En er zwemmen mensen in dat water! Als ik dan ook nog zijn zwembroek uit de tas haal, is het feest compleet: snel omkleden! Zodra Ali-Shan zijn zwembroek aan heeft is hij niet meer te houden. Ik krijg nauwelijks de tijd om zelf mijn kleding uit te trekken en ren zo snel als ik kan achter mijn zoon aan. Het kost mij veel moeite om hem bij te houden en voor ik het weet probeert Ali-Shan onder de afzetting door te gaan, dat het diepere gedeelte van het ondiepere gedeelte scheidt.

Wie is de baas? Pappa is de baas!
Ik ben voor mijn gevoel constant bezig met bijsturen: “Nee, niet die kant op… Nee Ali-Shan, die bal is niet van jou…. Nee, niet onder die lijn door…. Nee, nee, nee…. Het lijkt voor Ali-Shan echt een sport om ook nu zijn grenzen op te zoeken en ondertussen geniet hij met volle teugen. Hoofd onder water en een poging doen om te zwemmen. Zo af en toe moet ik hem “redden” wanneer hij geen grond meer onder zijn voeten voelt. Met wat gepast duw- en trekwerk krijg ik hem weer in de goede richting.

Een half uur later ben ik de uitputting nabij en is het pappa’s beurt. Hij heeft gezien hoe vermoeiend dit is en komt mij aflossen. Ali-Shan vindt het prachtig: mannen onder elkaar. Dat belooft wat: stoere spelletjes, yes! Maar ook pappa is ingehuurd als bewaker van de grenzen en hij is zo mogelijk nog strenger.

Pauze
Dan is het tijd voor een kleine versnapering. Alleen is het moeilijk om Ali-Shan uit het water te krijgen. Eenmaal uit het water eet Ali-Shan zo snel als hij kan zijn boterham op, drinkt iets en is binnen no time klaar voor weer een volgende ronde. We proberen dat nog even uit te stellen: “kijk: pappa en mamma zitten nog te eten!” Maar dat lijkt Ali-Shan niet te boeien. Het water roept en Ali-Shan lijkt eruit te willen halen wat er in zit, wellicht denkt hij dat we dit niet snel nog eens zullen gaan doen.

Ik ben weer aan de beurt en het is opvallend dat Ali-Shan veel beter te sturen lijkt. Pappa’s invloed is overduidelijk. En wanneer Ali-Shan dreigt toch even niet te willen luisteren, dan hoef ik alleen maar het woordje pappa te gebaren en gedwee laat hij zich de andere kant op sturen. Nadat pappa het nog een keer van mamma heeft overgenomen, is het tijd om te gaan. Ali-Shan laat zich zonder al teveel moeite het water uit dirigeren en is gelukkig te verleiden tot gewenst gedrag dankzij de stukjes chocola die ik hem voer, totdat hij afgedroogd en weer aangekleed in de auto is gestapt.

Op weg naar het volgende avontuur? Wij vinden dit genoeg avontuur voor een dag. Blij dat het zo goed verlopen is, gaan we naar huis. Daar wacht Ali-Shan nog een verrassing: we gaan barbecuen!

Steun het Platform EMG en word ook donateur!