Vakantie

Gepubliceerd op: juni 2013 - door: Ria Mert-Leewis

Het is twee uur ’s nachts en we zitten in onze huurauto richting ons vakantieadres in Turkije. Man en ik alleen. Zoonlief logeert bij de opvang. Zo hebben wij de kans om lekker uit te rusten. Zometeen nog even een tussenstop maken voor een soepje en dan zijn we er helemaal klaar voor.

Ali-Shan is vanochtend met een overvolle logeertas met de taxi naar de opvang vertrokken en heeft geen idee van het feit dat we elkaar ruim twee weken niet zullen zien. Helaas kunnen wij hem dit op geen enkele manier duidelijk maken en hij zal er dus – proefondervindelijk – achter moeten komen dat de logeerpartij deze keer langer zal duren dan normaal.

Even uitrusten
Men vraagt mij wel eens hoe ik het toch allemaal vol hou: de zorg voor onze zoon en daarnaast ook nog een baan. Ik moet eerlijk zeggen dat het soms best moeilijk is en dan is het fijn om zo nu en dan even bij te kunnen tanken en we voelen ons gezegend dat we in de mogelijkheid zijn om ons hectische bestaan achter ons te kunnen laten. Even écht weg van de drukte van alle dag: onze banen en de zorg voor Ali-Shan. Twee weken geen luiers verschonen, twee weken opstaan op een door onszelf gekozen tijdstip. Twee weken rust.

Het is alweer een paar jaar geleden dat wij Ali-Shan meegenomen hebben. Toen durfde ik de ruim drie uur durende vliegreis met hem nog wel aan. Inmiddels is Ali-Shan zo groot en sterk geworden, dat ik een vliegreis met hem niet meer zie zitten: wat te doen als Ali-Shan in het vliegtuig een van zijn boze buien krijgt? We zouden hem natuurlijk op voorhand kunnen sederen, zodat hij zich de gehele reis voorbeeldig gedraagt, maar of dat het allemaal waard is?

Goed voor iedereen
Mijn schoonouders zouden graag zien dat we Ali-Shan mee zouden nemen naar Turkije, alleen zou dat voor ons betekenen dat onze vakantie geen vakantie is, omdat we dan aan handen en voeten én aan huis gebonden zouden zijn: we kunnen Ali-Shan geen moment uit het oog verliezen, laat staan in een vreemde omgeving en zijn dan ook niet vrij om te gaan en te staan waar we willen. Je doet Ali-Shan geen plezier met struinen over marktjes of met simpelweg het doen van de dagelijkse  boodschappen in een supermarkt. 24/7 op je hoede zijn, 24/7 zorgen voor. Niet spontaan even uit eten gaan. Zouden we Ali-Shan meenemen naar Turkije, dan zou een van ons tweeën thuis moeten blijven terwijl de ander erop uit gaat. Bovendien ben ik er inmiddels wel van overtuigd dat het ons als gezin ten goede komt wanneer we elkaar een tijdje niet zien: als we straks uitgerust en wel weer terug zijn in Nederland, kunnen wij er weer even tegen en heeft onze puberzoon ons waarschijnlijk zo gemist dat hij zich – in ieder geval de eerste twee dagen – voorbeeldig zal gedragen.

Het heeft even geduurd voordat ik tot het besef kwam dat het helemaal niet erg is om zo nu en dan egoïstisch te zijn en even alleen aan onszelf te denken en samen te genieten.

Ook Ali-Shan heeft het prima naar zijn zin: wanneer we naar Nederland bellen om te vragen hoe het met hem gaat, horen we dat hij deze keer (nog) geen moeite heeft met het langer logeren. Daar waar hij vorige keren regelmatig verdrietig was en aangaf het genoeg te vinden en naar huis te willen, lijkt hij er nu minder moeite mee te hebben. Hij speelt lekker in de tuin en gaat zijn eigen gang. Geen tekenen van heimwee naar ons. Het is fijn en een hele geruststelling om te horen dat hij het zo naar zijn zin heeft en dat wij niet de enigen zijn die genieten.

Weer thuis
En dan is daar het weerzien Twee weken zonder pappa en mamma zijn hem zo te zien toch niet echt in de koude kleren gaan zitten. Ik zie hem zitten in de vensterbank naast een begeleidster. Wat een mager wit koppie heeft hij gekregen en wat lijkt Ali-Shan gegroeid in deze twee weken.

Ali-Shan moet duidelijk even wennen aan deze hereniging. Ook dat is iets waar hij niet op voorbereid kan worden. Aan zijn reactie te zien weet hij even niet zo goed wat hij met ons aan moet, maar het duurt niet lang of het ijs is gebroken. Eenmaal thuis worden we overladen met knuffels en kusjes en wil Ali-Shan alleen maar dicht bij ons zijn, dus: lekker samen op de bank hangen en bij pappa en mamma op schoot zitten.

Inmiddels heeft het leven weer zijn gewone loop genomen. Pappa en mamma zijn weer aan het werk en Ali-Shan gaat weer naar de opvang, als vanouds. Alhoewel: Ali-Shan laat nu wel iedere dag merken dat hij naar huis wil en zit iedere dag  – ruim op tijd – klaar om te gaan.

Het zal nog wel even tijd nodig hebben om het vertrouwen helemaal te herstellen. Tegen de tijd dat dat is gebeurd, is het vast weer tijd voor vakantie.

Steun het Platform EMG en word ook donateur!