Puber

Gepubliceerd op: maart 2013 - door: Ria Mert-Leewis

Ali-Shan is aan het puberen. Mijn kleine grote zoon. Bijna 14 ½ is hij nu. Op papier dan: in zijn lichaam huist een peuter. En zoals dat gaat met puberende kinderen: tegenwoordig is er regelmatig strijd.

Strijd Om Welke Kleren

Zo is er de Strijd Om Welke Kleren Ali-Shan aan wil. Zo heb ik bijvoorbeeld laatst een leuk nieuw bedrukt t-shirt (met lange mouwen) in zijn lievelingskleur (groen) voor Ali-Shan gekocht en Ali-Shan was de koning te rijk: zo blij dat er absoluut geen vest overheen mocht (en het vroor buiten!) en ’s avonds na het douchen wilde hij geen pyjama aan, maar zijn nieuwe t-shirt. Soms moet je dan als moeder een beetje creatief zijn. ’s Ochtends heb ik een vest in zijn rugzak meegegeven naar de opvang, voor het geval ze buiten zouden gaan spelen en om te voorkomen dat men mij als ontaarde moeder zou bestempelen: “Wie stuurt zijn kind nou in zo’n dun dingetje weg?” Gelukkig wilde Ali-Shan wel zijn (winter-)jas er overheen aan. Bovendien reist hij in een (warme) taxi, dus ik kon er wel mee leven dat het vest niet aan mocht. Slapen in het nieuwe t-shirt vond ik een ander verhaal, aangezien het na een dag dragen wel een wasbeurt kon gebruiken. En omdat je niet kunt douchen in zo’n t-shirt (alhoewel… als het aan Ali-Shan zou liggen dan kan alles) moest het uit en toen meneer goed en wel onder de douche zat, heb ik zijn t-shirt verstopt in de wasmand. En uit het oog is bij Ali-Shan gelukkig ook uit het hart. In de categorie Strijd Om Welke Kleren Ali-Shan aan wil past ook het voorbeeld van de sloffen. ‘s Winters dragen wij sloffen in huis. Zo ook Ali-Shan. Neem ik voor het hele gezin een paar nieuwe sloffen mee is Ali-Shan in de zevende hemel met zijn kado. Eenmaal aangetrokken betekent ook dan: niet meer uit! Gelukkig is daar dan weer het douchemoment voor het slapen gaan en gaan ze – na wat duw- en trekwerk – toch uit. Alleen: moeders zijn ook mensen en mocht ik eens vergeten ze te verstoppen voordat ons meneertje uit de douche komt, dan betekent dat: sloffen aan in bed en ’s ochtends nou eens niet die vervelende zware (orthopedische-) schoenen aan, maar gewoon lekker de sloffen aanhouden! Ook in dit geval ben ik niet de strijd aangegaan, maar heb ik de schoenen in de rugzak gedaan: klaar! Mocht Ali-Shan bij de opvang buiten gaan spelen, dan had hij in ieder geval zijn schoenen bij zich.

Strijd Om Wat Er Gegeten Wordt

Sinds juli vorig jaar zijn we als gezin op dieet. Ali-Shan werd te zwaar en nadat mij dit op niet mis te verstane wijze duidelijk was gemaakt door de huisarts van Weerklank, besloot ik dat het roer om moest. Omdat het in dit geval niet uit te leggen valt waarom pappa en mamma wel mogen eten wat Ali-Shan niet mag eten, moest het hele gezin eraan geloven. Mamma heeft de touwtjes in handen en bepaalt wat er gegeten wordt. Dat levert met Ali-Shan nog wel eens strijd op. Zeker nu hij aan het puberen is. Het is soms best lastig om consequent te blijven. Ook omdat ik eten in het verleden nog wel eens als troostmiddel gebruikte. Verder is Ali-Shan een echte lekkerbek. Hij lust alles, is sowieso in alles maar moeilijk af te remmen, zo ook met eten. Het is bovendien lastig dat deze puber steeds langer en letterlijk en figuurlijk steeds handiger wordt. Alles waarvan ik dacht dat ik het hoog genoeg had weggezet, blijkt ineens niet veilig meer voor die grijpgrage handen. Ondanks alles zijn we op de goede weg. Met gezondere voeding kom je een heel eind!

Strijd Om het Slapen

Ali-Shan is aan het puberen. En zoals met zoveel pubers kennen ook wij met de onze de Strijd Om het Slapen: ’s Avonds is Ali-Shan moeilijk in bed te krijgen. Het is vaste prik: na het douchen probeert Ali-Shan op alle mogelijke manieren tijd te rekken: haarcrème in zijn haar doen, haren kammen, speelgoed uitzoeken, je kunt het zo gek niet bedenken of Ali-Shan grijpt het aan om het “Moment Suprême” zo lang mogelijk uit te stellen. En als ik hem dan eindelijk heb aangekleed, zijn tanden gepoetst zijn en Ali-Shan naar beneden gaat om pappa te halen – die hem altijd naar bed brengt – dan gaat hij vaak nog even op zijn dooie gemak naast pappa op de bank zitten, met een triomfantelijke blik in zijn ogen. De volgende ochtend mag ik alles op alles zetten om ons mannetje uit bed te krijgen. Dat valt soms nog niet mee: vaak trekt hij zijn dekbed over zijn hoofd en draait zich nog eens lekker om. Zo ben ik vaak wel een half uur bezig om Ali-Shan uit bed te krijgen. Waar ik wel heel trots op ben: na het opstaan wil Ali-Shan vaak meteen (zelf) zijn natte kleding uittrekken en gaat hij op de WC een plas doen!

Geluiden Zeggen Alles

Ali-Shan kan niet praten, maakt nauwelijks gebruik van gebaren en reageert vaak lichaamsgebonden, zoals dat zo mooi heet. Hij maakt wel (veel verschillende soorten) geluidjes en aan de toon kun wij vaak wel horen wat Ali-Shan duidelijk probeert te maken of hoe hij zich voelt. In de categorie Nieuwe Geluiden met Nieuwe Betekenis krijgen we de laatste tijd steeds vaker met een geluid te maken dat zich het beste laat omschrijven als Huh… Huh wordt te pas en te onpas gebruikt, maar vooral om ongenoegen kenbaar te maken. Wij zeggen wel eens gekscherend tegen elkaar: “Ali-Shan kan niet praten en dat is maar goed ook, aangezien hij geen woorden nodig heeft om brutaal te kunnen zijn!” Ook babbelt hij er tegenwoordig soms een heel eind op los. Ali-Shan lijkt dan hele verhalen te vertellen met een hoog piepstemmetje. Ik ben heel benieuwd hoe het zal zijn als Ali-Shan “de baard in de keel” krijgt.

Ali-Shan is aan het puberen. Ik zie het aan de twinkeling in zijn ogen wanneer ik hem iets verbied te doen. Ik zie het aan de vastberadenheid waarmee hij dat wat ik hem eerder verboden heb, toch voor elkaar probeert te krijgen. Ik zie het aan zijn eigenwijsheid, zijn kont-tegen-de-krib gedrag: hij wil zelf bepalen wat, wanneer en hoe het gebeurt. Ik zie het aan de uiterlijke kenmerken van de puberjongen: het zwarte streepje boven zijn lip en de overige lichaamsbeharing. En ik zie het aan de ontdekkingsreis die hij aan het maken is met betrekking tot zijn puberlichaam dat vol in ontwikkeling is. Binnenin hem lijkt een storm te woeden die nauwelijks te bedaren is. Gelukkig trekt Ali-Shan zich regelmatig terug om gehoor te kunnen geven aan de gevoelens die ook op hem vat lijken te krijgen.

En toch, als ik hem dan ’s ochtends in zijn rolstoel naar de taxi rijd, duim in zijn mond, dekentje en knuffels op schoot, dan lijkt hij in niets op de grote jongen die hij denkt te zijn.

Steun het Platform EMG en word ook donateur!