Afscheidscolumn Linda Bruins Slot: Middel

Gepubliceerd op: december 2012 - door: Linda Bruins Slot

Doelloos kijk ik uit het raam. Strak blauwe lucht en felle zon, de vrieskou is duidelijk zichtbaar. Met moeite scheur ik mijn blik los, richting het scherm. Dáár ligt mijn doel, en ik mag er over nadenken welke woorden ik moet gebruiken om dat doel te bereiken.

Drie jaar lang heb ik om de maand een column mogen schrijven voor deze nieuwsbrief. En dat deed ik met veel plezier. Omdat ik mensen met ernstige meervoudige beperkingen bijzonder vind. Omdat ik hun begeleiders bewonder. En ja, ook omdat ik van schrijven houd.

In bijna twintig columns heb ik mijn pedagogische ei kwijt gekund. Gestoeid met taal om te laten nadenken, te bemoedigen en een beetje te laten lachen.

Mijn eerste column ging over mijn rol als Ottopedagoog. Ik heb er net, bij het teruglezen, eerlijk gezegd weer hardop om gelachen. Not done natuurlijk. Maar ik vond het echt leuk! Bovendien lach ik erg graag om mezelf. Om situaties. Om het leven. Omdat we vaak zo druk zijn om het goed te doen, maar ondertussen gezellige uitglijders maken, woorden spreken die we zelf niet eens snappen of met al onze goede plannen tegen de eerste de beste muur op stuiteren. Dat vind ik grappig. Want als ik niet ga lachen, zou ik zomaar in een hysterische huilbui kunnen uitbarsten. En als iets niet constructief is, is het dat wel.

De column over Ottopedagoog dus. De Twentse benaming voor mijn functie, die wonderwel inhoudelijk zeer goed past bij de werkzaamheden. Puinruimer. De vuilnisvrouw die helpt om ruimte te maken voor de echt belangrijke zaken in het leven van cliënt en professional.

Dat viel me op. Opruimen is dus niet het doel. Het is het middel om mogelijkheden te bieden voor contact, ontwikkeling en beleving. En dat is precies het punt dat ik wil maken nu ik een punt zet achter het schrijven van deze columns. Want naast wereldvrede en gezondheid voor alle mensen, zou ik deze laatste mogelijkheid willen aangrijpen om te pleiten voor duidelijkheid over doel en middelen.

Het schrijven van columns was geen doel. Het was een middel om prikkelen. Om te vermaken. En een middel om mijn schrijfvaardigheid te ontwikkelen, zodat ik nog veel andere mensen kan prikkelen. Hoop ik.

Een rondje op het huifbed, nieuwe medicijnen of een andere woongroep zijn geen doelen. Helaas, want anders zou je snel klaar zijn. Maar je hebt een vak geleerd, dus dat betekent dat er meer van je wordt gevraagd. Je hersens moeten kraken terwijl je handen uit je mouwen steken. Jij hebt de fantastische uitdaging om jouw lieve cliënten tot de – voor hun – grootst mogelijke hoogte te brengen. Met de middelen die je hebt.

Tenslotte hoop ik dat mijn middel, het schrijven van de columns, een stukje van zijn doel heeft bereikt. En ik wens jullie veel succes bij het streven naar die van jullie!

Het laatste woord belandt op mijn scherm. Maar is hier nog niet over gezegd.

Steun het Platform EMG en word ook donateur!