Dit went nooit

Gepubliceerd op: november 2012 - door: Martien Rienstra

Geschrokken. Dát ben ik.
Ogen die wegdraaien naar boven. Armen die om zich heen slaan, niet gehinderd door pijnlijke botsingen met meubilair dat toevallig in de buurt staat. Benen die trillen van spanning.

Een lichaam dat niet bestuurd wordt, maar overgeleverd is aan onwillekeurige samentrekking en ontspanning van spieren en spiergroepen. Een hoofd dat bonkt op de grond, gelukkig opgevangen door een kussen dat daar is neergelegd.

Ik ben toeschouwer van een epileptisch insult. En ik ervaar als “helpende hand” aan den lijve de enorme kracht en lading die deze kortsluiting in de hersenen teweeg brengt.

Er wordt door het team alert, deskundig en adequaat gereageerd. Inmiddels zijn er zes medewerkers van het dagcentrum op de groep gearriveerd, gealarmeerd door een centrale knop op de telefoon. Sommigen begeleiden Geert fysiek, zodat hij zo min mogelijk gekwetst uit deze strijd komt. Anderen wachten op mogelijke commando’s. De sfeer is rustig, iedereen lijkt te weten wat zijn taak is. Er is geen paniek, er worden duidelijke instructies gegeven, en de gegeven instructies worden meteen opgevolgd.

Geert krijgt stesolid, en even later wordt z’n lichaam weer min of meer van Geert zelf. Hij lijkt nog wat verdwaasd en is zich niet bewust van wat hem is overkomen. Hij wordt teruggebracht naar de woning om daar verder bij te komen van dit heftige incident.

Het is zeker niet de eerste keer dat ik een insult van dichtbij meemaak. En iedere keer weer raakt het me, deze ongrijpbare heftigheid went NOOIT. Petje af voor de medewerkers van het dagcentrum die de schade tot een minimum hebben weten te beperken!!!!!

 

Thema:

Steun het Platform EMG en word ook donateur!