Rust

Gepubliceerd op: augustus 2012 - door: Martien Rienstra

Voor mij is er een periode van RUST aangebroken: ik heb drie maanden verlof. Drie heerlijke lange maanden om te doen waar ik zin in heb. Eén van de dingen die ik doe is wandelen. Gewoon wandelen. Ik wandel dwars door Nederland, van West naar Oost over het trekvogelpad. Wandelen geeft RUST.

Het dwingt je tot aandacht voor de kleine dingen om je heen.Voor gewone doordeweekse dingen heb je ineens de tijd, en daardoor wordt het bijzonder. Je tempo is laag. Er is ruimte om je heen om na te denken. Alle zintuigen komen aan hun trekken. En daar word ik gelukkig van, het geeft me energie.

Mijn werk is heel ver weg. Alle ergernissen over de bureaucratie zijn even uit mijn hoofd verdwenen, geen werkdruk, geen jachtig vliegen van hot naar haar. Geen frustratie over wat ik nog allemaal had willen doen in dat ene uur dat ik nog overheb op een dag.

Bij mijn overpeinzingen over mijn wandelplezier kwam ook een inzicht naar boven waarom ik mij zo aangetrokken voel tot mensen met EMB. Het werken met deze mensen dwingt mij om terug te gaan naar mijn gemoedstoestand van RUST. Terug naar een laag tempo, terug naar aandacht voor kleine dingen, terug naar alle zintuigen open, terug naar intense aandacht. Maar ook: ruimte nemen om na te denken over hun complexe hulpvraag. Je wordt geprikkeld om de diepte in te gaan, om buiten de bestaande kaders oplossingen te zoeken. En blijkbaar past dat bij mij en vind ik daar mijn gemoedstoestand terug die mij gelukkig maakt.

RUST: ik kan het iedereen aanraden!

 

Thema:

Steun het Platform EMG en word ook donateur!