Methode Vlaskamp?

Gepubliceerd op: juli 2012 - door: Linda Bruins Slot

Waar was ik op 11 september 2001? Bij Carla Vlaskamp aan tafel. Nooit zal ik dat vergeten. We onderbraken het heerlijke diner voor de heftige beelden op het nieuws.

In februari 2001 was ik uit Zeist vertrokken, naar het grote avontuur in het hoge noorden. Statistiek en ik waren geen vrienden, en toch mocht ik meewerken aan een wetenschappelijk onderzoek. Niet het onderzoeken zelf trok mij het meeste aan, vooral het onderwerp van de hele exercitie – activiteiten voor mensen met emg, had mijn hart. En dat was blijkbaar voldoende. Mijn kleine beetje ervaring als groepsleider, tezamen met mijn nog net met een voldoende afgesloten theoretische kennis, waren de basis voor deze onverwachte carrièreswitch binnen de gehandicaptenzorg.

Als start mochten we een jaar lang kijkjes nemen in de keuken van instellingen en activiteitencentra. Met onze vragenlijstjes op schoot, kregen we een indruk van het methodisch werken in de praktijk. We hoorden vooral dat er systematisch werd bezuinigd. Dat alle mooie doelen in het water vallen als het regent. Dat er best wel vaak geen doelen zijn.Eén ding was redelijk helder. Zeker. Kwam steeds terug. Waar een heus doel kon worden gedetecteerd, werd, waarschijnlijk vanwege onze onderzoeksbegeleider, steevast de titel ´methode Vlaskamp´ gehanteerd en uitgebreid gepresenteerd.

In mijn hart hoorde ik dan altijd even een giecheltje. Niet alleen om de frons die tussen de ogen van mevrouw Vlaskamp zelf zou ontstaan bij deze verbastering van haar levenswerk. Als onderdaan van deze voorvechter voor professionaliteit en kwaliteit in de zorg voor mensen met emg, kreeg ik namelijk te maken met de echte methode Vlaskamp. Dat was de HWNZ methode. Hard werken, niet zeuren.Vroeg beginnen, niet te lang pauzeren, als laatste het pand verlaten, en in die tussentijd een wetenschappelijk hoogstandje leveren. Met het raam van ons kantoor aan de straat kant, liep onze afwezigheid altijd in het oog. En om geen frons te riskeren, was het elke dag de uitdaging om er in elk geval te zitten op de belangrijke momenten. Wat we daar tussendoor deden viel minder op, hoewel er natuurlijk om gezette tijden wel productie getoond moest worden. En de lat lag op een niveau waarbij ik op mijn tenen moest staan.

Pas deze methode toe op een willekeurig activiteitenlokaaltje of snoezelruimte, en je begrijpt de hilariteit die mijn hart doet opspringen bij elk prachtig doel uit de ‘Vlaskamp methode’, dat er meestal op gericht is ‘dat Pietje niet te moe wordt’, of ‘dat Charity van haar kalknagel af moet komen’. Kijk naar de relaxte sfeer, de vergeten rapportages, de formulering van de perspectieven…

Werken met het Opvoedingsprogramma is geen wetenschappelijk onderzoek. En zeker ook geen productiewerk. Het is bedenken met je hoofd wat je gaat doen met je hart en je handen. Omdat je de lat hoog legt voor de kwaliteit van zijn leven. Niet te hoog. Bereikbaar. Niet om te presteren. Maar om te kunnen laten zien wie hij is.

De herinnering aan de ´methode Vlaskamp´ brengt een glimlach. Het heeft veel goeds gebracht. Daar denk ik niet alleen op 11 september aan terug.

 

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!