Een brilletje om door te kijken

Gepubliceerd op: februari 2012 - door: Martien Rienstra

Sinem wordt op het Dag Centrum door Visio onderzocht. Mijn Visio collega (optometrist/orthoptist) meet bij haar een brilsterkte van -6 voor beide ogen. Deze brilsterkte was niet bekend, Sinem’s ogen waren nog niet eerder onderzocht, hoewel zij al 22 jaar is. Een brilsterkte is een afwijking die vaak voorkomt en waarvoor een relatief simpele oplossing mogelijk is, namelijk: het gaan dragen van een bril. Grote kans dat ze hierdoor veel meer plezier beleeft aan het kijken naar de TV omdat de beelden scherper zijn geworden. Grote kans dat ze mensen op afstand eerder zal herkennen. Grote kans dat ze meer kan genieten van het wandelen, er valt (visueel) meer te beleven.

Helaas, helaas, vaak is de praktijk voor iemand met een ernstige meervoudige beperking anders. Zo ook voor Sinem. Met deze brekingsafwijking (=brilsterkte) kan zij minder goed details van elkaar onderscheiden. Hoe verder weg, hoe onscherper het beeld wordt dat zij ziet. Vanaf 15  tot 20 cm wordt de wereld om haar heen steeds waziger. Met een bril verdwijnt de wazigheid, maar een bril betekent voor haar vooral iets vreemds op haar hoofd waar ze erg aan moet wennen. Het betekent ook dat haar wereld er ineens anders uit ziet, waar ze erg aan moet wennen. En als ze haar hoofd draait in haar hoofdsteun dan doet het pijn, dat nieuwe ding zit in de weg. Met de weinig gerichte motoriek waar ze over beschikt, krijgt ze het voor elkaar om de bril iedere keer weer van haar neus te halen. Dan maar geen bril. Voor de mensen om haar heen is het moeilijk om in de meerwaarde van een bril voor Sinem te blijven geloven.

Soms lukt het echter wel om iemand te leren de bril te accepteren, om iemand gaandeweg het voordeel van de bril in te laten zien. De weg is lang, maar zeker niet altijd doodlopend. Vanuit Visio adviseren wij om het kijken door de bril te koppelen aan een activiteit die favoriet is, en waarbij het kijken door de bril een meerwaarde heeft voor die activiteit.

Bij Sinem is het kijken door de bril gekoppeld aan het kijken naar bewegende beelden op het computer scherm (kijkafstand is 50 cm). Dit vindt zij erg leuk om te doen, en door haar plezier wordt haar aandacht afgeleid van dat vervelende nieuwe ding op haar hoofd. Als de computer activiteit is afgelopen, gaat de bril terug in de koker. Heel langzaam is Sinem zo gewend geraakt aan het dragen. Tegenwoordig draagt ze hem een paar uur per dag. Er zijn betere en slechtere periodes, mede onder invloed van allerlei andere zaken die een rol spelen in haar leven, en die haar stemming beïnvloeden. Waarschijnlijk is het op dit moment genoeg voor haar en moeten we niet meer van haar vragen. Een paar uur per dag krijgt zij beelden binnen die scherper en meer gedetailleerd zijn. De beelden dichtbij (die ze al redelijk goed kon zien) kan ze nu ook op een afstand onderscheiden. We gaan er vanuit dat dit scherpere beeld bijdraagt aan een iets beter begrip van de wereld om haar heen. Dat zij op deze manier mensen en situaties makkelijker zal herkennen en meer kan genieten van de wereld om haar heen.

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!