Vakantie kracht

Gepubliceerd op: juli 2011 - door: Linda Bruins Slot

Pfff… de zomermaanden komen er aan…

Niets zo ontspannend als vakantie. Voor de meesten tenminste. Hard gewerkt, dus verdiend niks doen. Geen baas, geen haast, geen hoge stapel spoed. Vrijheid en rust. En weten dat als je je gaat vervelen, of erger nog, als je kinderen zich gaan vervelen, het werk gelukkig geduldig op je wacht. In deze snijdende tijden is dat een rustgevend gegeven. Verplicht langdurig ‘vrij’ heeft immers alle charme van vakantie verloren.

In de zomermaanden voldoet de term werken trouwens ook niet meer aan de definitie. Het aantal vergaderingen is meer dan gehalveerd, het tempo van beslissingen nemen idem dito, evenals de bezetting van de kantoorstoelen. Ook de werkvloer mag uitrusten, hoewel de zorg niet op zomerreces gaat. Sterker nog, de kaarsenmakerij en snoezelruimte hebben ook bouwvak, dus er zijn overdag meer hangerige en onrustige vragers om aandacht, verzorging en activiteiten. Geen stress van fysio of huifkar-rijden, maar om 10u aangekleed aan de koffie is ook in komkommertijd best aangenaam, en soms toch even lastig te realiseren.

Gelukkig kan er gevist worden uit de poel van invalkrachten, die per dag wisselt van samenstelling omdat ook flex-werkers willen zonnebaden. Maar er is bijna altijd iemand beschikbaar, met een paar zachte, actieve handen, en de zorg kan gegarandeerd worden. Continuïteit niet, kwaliteit ook niet altijd. Flexibiliteit en afwisseling dan weer wel, gewenst of niet. Evenals uitputting van de naar vakantie snakkende vaste begeleider, die voor de 26ste keer die week moet uitleggen dat Henco níet uit een beker kan drinken, dat Emma het fijn vindt als je links naast haar zit met het eten geven, en dat Chris niet aan het lachen is maar huilt omdat de muziek te hard staat. Terwijl zij Marco douchet, praat zij de vakantiekracht door het badderproces van Mees, wijst de inval-wasmevrouw de vieze handdoeken en zwaait de technische dienst uit. Een uur voor het einde begint zij te schrijven, en hoopt dat zij niets vergeet. Twee uur later kan ze eindelijk naar huis. Niemand heeft schuld, iedereen rent hard en doet wat hij of zij kan. Maar het lijkt altijd te weinig.

De kracht van vakantie is onderbreking. Het liefst vol van rust, leuke dingen en zon. In de zorgpraktijk helaas ook vol van verstoring en verveling. Als er ergens kracht nodig is in vakantietijd, dan is het bij de achtergebleven roeiers op het door de bemanning verlaten schip vol kostbare lading. De koers is dezelfde, de stormen ook. Er is een tekort aan riemen, en het kompas slaat alle kanten uit. En alle opvarenden worden daar een beetje zeeziek van.

Daarom is voldoende ervaren mankracht des te dringender noodzakelijk. Laat je niet afschepen. Zorg voor goede instructies, voldoende rust en houd het roer recht. Volle kracht vooruit, er gloort hoop aan de horizon! Na de vakantie varen we vol goede moed verder. Maar onthoud één ding: het schip heeft nooit stilgelegen. Dus houd je logboek bij.

Een behouden vaart!

Steun het Platform EMG en word ook donateur!