Verdwaald in de nieuwbouw…

Gepubliceerd op: november 2008 - door: Leendert van Dam

Sommige kansen moet je je niet laten ontglippen. Een collega van me wil een weekje of twee vakantie, of ik haar wil vervangen in die periode. De collegialiteit gebied je daar royaal ‘ja’ op te zeggen en zelfs wat extra inzet te tonen. ‘Kan ik als voorbereiding daarop ook een keer kennis maken met één van de woningen die je begeleidt? Ik heb vooral belangstelling voor die woning waar EMG-cliënten wonen.’ Dat viel te regelen.

Zo liep ik dan op een donderdagochtend in november te dwalen door één van de vele nieuwbouwwijken die Nederland rijk is. Op de naambordjes meestal drie namen: vader, moeder en eerste kindje. De buurt lijkt uitgestorven zo rond een uur of half negen. Kind naar de oppas, vader en moeder aan het werk.

Gelukkig zijn er ook wat ouderen die hun hond uit laten. Vroeg gepensioneerden, die om de bewegingsdrang op te wekken, een huisdier hebben aangeschaft. Je hebt er nog aanspraak aan ook. Bovendien geeft het je een reden op een redelijke tijd je bed uit te komen. Voor mij ook voordelig, want gewoontegetrouw dwaal ik er in deze wijk weer lustig op los.

‘Meneer weet u ook de Rijwielstraat?’ ‘De Rijwielstraat, nee daar heb ik nog nooit van gehoord.’ Ongewis over de juiste richting loop ik verder. Weer een slachtoffer. ‘Mevrouw, weet u ook de Rijwielstraat?’ ‘Moet je bij die gehandicapten zijn? Ja, ik moest daar pas een brief afgeven, die per ongeluk bij mij bezorgd was.’ Ik hoor het nog wel, maar ik ben van slag. Hoe kan deze vrouw zo trefzeker raden wat het doel is van mijn zoektocht op deze grauwe novemberochtend? Dankzij haar aanwijzingen bereik ik snel mijn bestemming.

Als ik de straat binnen loop, herken ik het huis meteen. Het is het enige huis, waarvan de voordeur open staat en er rijdt net een taxibusje weg. Ik wil een open deur niet intrappen, dus ik bel aan. Hartelijk word ik ontvangen. Kopje Senseo. Daarna een rondleiding. Dan valt het op, dat de verschillen niet zo groot zijn. Waar dit soort woningen ook staan, op het terrein van een instituut of in een gloednieuwe woonwijk, overal zijn dezelfde kenmerken te vinden. Een grote behoefte aan ruimte, badkamers die snel te klein zijn, grote bedden op de slaapkamers. Ruime woonkamers met weinig meubilair.

Later informeer ik hoe het contact met de buurt gaat. ‘Prima. We hebben van de zomer hier de buurtbarbecue georganiseerd en daar kwamen toch wel aardig wat mensen op af. We moesten wel wat doen, want ten slotte grenst onze tuin aan die van hun.’ Geen onaardig resultaat in een omgeving waar de mensen meer naast elkaar dan met elkaar leven. Niettemin: voorlopig lijkt deze woning een beetje verdwaald in de nieuwbouw. Ook hier hoop ik op een betere toekomst. Wie weet, gedragen door generatie van de derde naam op het naambordje. Een generatie die opgroeit met deze buren.

Leendert van Dam

Steun het Platform EMG en word ook donateur!