In memoriam: twee vrouwen

Gepubliceerd op: oktober 2008 - door: Leendert van Dam

Het dagblad ‘Trouw’ heeft wekelijks een rubriek waarin een aantal ‘in memoriams’ geschreven worden van mensen die niet direct de voorpagina van de krant halen of hebben gehaald, maar die wel een opmerkelijk leven achter de rug hadden. Deze keer wil ik aandacht vragen voor twee vrouwen die bij elkaar in één woning woonden en kort na elkaar zijn overleden. De voorpagina van de krant hebben ze nooit gehaald. Ook voor de rubriek in Trouw komen zij niet in aanmerking. Desondanks zijn ze voor mij heel belangrijk geweest.

Als eerste Fiona. Zij heeft voor mij de ogen geopend voor het syndroom van Rett. Toen ik nog niet zo lang aan de woning waar zij woonde verbonden was, legde één van haar begeleidsters bij mij de vraag voor of we niet meer informatie konden krijgen over dat syndroom. Ik herinnerde me dat we jaren geleden een keer voorlichting over Rett hadden gehad van een moeder. Zij had dat aangeboden aan de pedagogen, psychologen en artsen van Noorderhaven. Deze moeder hebben we weer uitgenodigd. Samen met haar man en dochter is zij die voorlichting komen geven. Het werd een middag om nooit meer te vergeten. Om de verwondering over het functioneren van het menselijk lichaam en hoe weinig er voor nodig is om dat drastisch te verstoren.
Mensen met het syndroom van Rett zijn moeilijke eters. Daar was in de loop van de jaren wat op gevonden. Met deze manier kon de begeleidster in kwestie niet leven. We zijn er mee aan de slag gegaan en konden na verloop van tijd een benadering vinden die op z’n minst humaner te noemen was.
Kritische begeleidsters, overleggen met elkaar, samen zoeken hoe het beter kan. Dat heeft voor Fiona veel betekend. Voor ons was het een bevestiging: het kan ook beter.

Als tweede Marijke. Zij stond bekend als een vrouw die een hekel had aan aanrakingen. Samen met haar muziektherapeute zijn we aan de slag gegaan naar een manier om haar te laten genieten van aanrakingen. We besloten met een knuffelbeest en een bijpassend liedje aan de slag te gaan. Daarbij reageerde de muziektherapeute op de bewegingen van Marijke. Als zij een wegslaande beweging maakte, ging het knuffelbeest ook weg om even daarna weer terug te komen. Deze activiteit werd aangekondigd en begeleid met een liedje over het knuffelbeest. Na een paar sessies konden we zien, dat ze reageerde op het liedje. Bovendien merkten we dat ze de aanraking langer accepteerde.
We hebben met elkaar genoten van dit succes. Langzamerhand opende Marijke zich voor een belangrijk ervaringsgebied.

Twee vrouwen die op de mensen in hun directe omgeving diepe indruk hebben gemaakt. Hun overlijden heeft alleen de krant gehaald, omdat er een overlijdensadvertentie in geplaatst werd. Hun levens zullen nog lang herinnerd worden.

Leendert van Dam

Steun het Platform EMG en word ook donateur!