Poep!

Gepubliceerd op: juli 2013 - door: Ria Mert-Leewis

Soms zijn er van die dagen dat alles tegen lijkt te zitten. Dat begint al bij het opstaan: de wekker gaat en je hebt nog zo’n zin om te blijven liggen. Maar helaas: de plicht roept, dus spring je uit bed. Nog niet helemaal klaar om aan het drukke ochtendritueel te beginnen

Een doodgewone doordeweekse dag
Vandaag is het een doodgewone doordeweekse dag. Ik ben, anders dan anders, net vóór de wekker wakker geworden en zit aan mijn eerste kopje koffie van vandaag. Het eerste half uur van de dag is van mij.

Ik hou ervan om rustig wakker te worden en ondertussen bereid ik dan alvast het een en ander voor: een boterham smeren voor Ali-Shan, zijn medicijnen klaarmaken en een kopje thee, en kleding uitzoeken.

En vooral: nog even genieten van de rust. Niet veel later wordt de stilte doorbroken door Ali-Shan. Ik hoor hem boven op zijn slaapkamer rommelen en kloppen op de deur ten teken dat hij eruit wil. Ik kijk op de klok: het is net kwart over zeven. “Nog even wachten schat”, mompel ik nauwelijks hoorbaar en eigenwijs als ik ben, drink ik eerst rustig mijn koffie op en ga daarna pas naar boven.

Poep!
Iets in mij zegt mij dat Ali-Shan niet voor niets zo vroeg al in de weer is: ik ken mijn zoon. Schoorvoetend maak ik de deur van de slaapkamer open en mijn gevoel (is het telepathie?) heeft mij ook dit keer niet voor de gek gehouden: de penetrante geur van ontlasting komt mij tegemoet en de moed zinkt mij spontaan in de schoenen: Ali-Shan heeft gepoept.

Waarschijnlijk was dat lawaai van net als waarschuwing bedoeld en toen ik niet snel genoeg kwam, heeft Ali-Shan zelf maar het initiatief genomen en zijn vieze luier uitgetrokken. “Goed bedoeld” denk ik, dus ik probeer niet boos te worden, maar ik ben niet blij met al dat extra werk.

Ali-Shan ligt met een vergenoegde grijns op zijn gezicht onder zijn dekbed, alsof hij wil zeggen: “Ben ik niet knap?”
Ik probeer de poepvlekken in het tapijt te ontwijken en dirigeer mijn knappe, ondernemende zoon naar de douche, was hem en laat hem daarna nog even spelen terwijl ik globaal de schade opneem: beddengoed vies, twee knuffels vies, voetsporen op het tapijt… Zijn pyjama, ondergoed en luier liggen op een hoop op zijn nachtkastje. Ik weet genoeg en doe de deur dicht.

Ervaringen uit het verleden
Je zou denken dat ervaringen uit het verleden je wijzer maken: dit is echt niet de eerste keer dat ik iets dergelijks meemaak met mijn zoon. Het gebeurt vaker dat Ali-Shan gepoept heeft en zichzelf schoon heeft proberen te maken en dat ik hem dan ’s ochtends in een vieze kamer aantref. Maar wanneer dit in het weekend gebeurt, dan heb ik er toch minder moeite mee dan wanneer het op een doordeweekse dag is, met alle tijdsdruk van dien.

Ook herinner ik mij nog goed die ene keer dat Ali-Shan de hele wc onder de poep gesmeerd had. (Overdag verschoon ik Ali-Shan altijd op de wc en hij weet inmiddels heel goed waar een wc voor bedoeld is. En zo gebeurde het dus dat ik, alle aanwijzingen negerend, niet snel genoeg handelde toen Ali-Shan mij duidelijk probeerde te maken dat hij gepoept had, waarna hij zelf (op de wc) een poging deed om zichzelf te verschonen. Ik vermoed dat hij toen zijn ontlasting uit de luier in de wc heeft gegooid, waarna hij met de borstel heeft geprobeerd de boel schoon te maken, met als resultaat: overal poep!) Het huilen stond mij – toen ik deze ravage aanschouwde – nader dan het lachen, maar aan de andere kant is deze vorm van zelfstandigheid wel te prijzen, dus probeerden we ook toen niet boos te worden, wat overigens niet eenvoudig was.

Aan het werk
Zodra Ali-Shan schoon en wel aan zijn ontbijtje zit, is het tijd om mijn collega’s te laten weten dat ik later zal komen. Juist vandaag is dat vervelend: ik zit alleen vandaag, en heb aan het einde van de ochtend ook nog een overleg te notuleren, maar ik moet hoe dan ook toch echt eerst de boel schoonmaken voordat ik naar mijn werk kan.

Wanneer Ali-Shan is opgehaald door de taxi, drink ik eerst nog maar eens een kopje koffie: even moed verzamelen voor de vieze klus die boven op mij ligt te wachten. Ondertussen hebben mijn collega’s ook gereageerd op mijn mail en gelukkig is er begrip voor deze onvoorziene omstandigheid: ik hoef mij niet te haasten. Eenmaal weer boven lijkt het leed niet te overzien.  Eerst verzamel ik alles wat gewassen moet worden in een vuilniszak en daarna kan het grote schoonmaakwerk beginnen. Ondertussen draait de wasmachine op volle toeren. Gelukkig schijnt de zon vandaag en al snel hangt de waslijn vol.

Uren later dan gepland neem ik uiteindelijk de bus naar mijn werk. Te laat om nog te kunnen notuleren en moe van het harde werken, terwijl mijn echte werkdag nog niet eens begonnen is.

Het spreekwoord zegt: “time flies when you’re having fun”, maar ook op dagen als vandaag vliegt de tijd…

 

Steun het Platform EMG en word ook donateur!